مرداد ۱۳۸۴، سحرگاه بود که یونس شفیعی چشم به جهان گشود. می‌گویند در همان روزهای اول که زبان باز کرد، اول از همه گفت «چایی…» — شاید همان جا معلوم شد که طعم زندگی را زود می‌فهمد.

آقای شفیعی که حالا بین دوستان به «آقای عکاس» معروف است، در ۱۷ سالگی پا به عرصهٔ رسانه گذاشت و از همان جا ثابت کرد که برای دیدن جهان با دوربین، مصمم است.

او تصویربردار، عکاس و تولیدکنندهٔ محتوا است؛ کسی که دوربین برایش فقط یک ابزار نیست، بلکه وسیله‌ای برای دیدن عمیق‌تر جهان.

تجربهٔ همکاری در مؤسسهٔ آفرینش‌های رسانه‌ای آیینه، شرکت سینمایی آلفا، شرکت سینمایی بیرشات، انجمن سینمای جوانان ایران، حوزهٔ هنری انقلاب اسلامی و مرکز آفرینش‌های فرهنگی‑هنری، نگاهش را از اجرای صرف به سمت روایت تصویری و زبان سینما هدایت کرده است.

حالا او در پروژه‌های مختلف در تهران و سایر شهرها حضور دارد و تلاش می‌کند میان نگاه هنری و مهارت فنی تعادل ایجاد کند؛ جایی که تصویر فقط ثبت واقعیت نباشد، بلکه حامل احساس، فضا و معنا باشد.

این مسیر برای آقای عکاس همچنان ادامه دارد — و به نظر می‌رسد تازه به جایی نرسیده است.